Artykuł sponsorowany
Dlaczego w Elblągu samo odkopanie fundamentu nie zawsze wystarcza wobec wody gruntowej

W Elblągu ściany fundamentowe często pozostają wilgotne przez wiele miesięcy, nawet jeśli właściciel budynku nie zauważa w piwnicy żadnego widocznego przecieku. Długotrwały nacisk wody gruntowej powoduje stałe zawilgocenie muru na całej powierzchni przylegającej do gruntu. Taki obraz jest charakterystyczny dla terenów o płytkim zwierciadle wody oraz bardzo zmiennych warunkach hydrologicznych. W starszym budownictwie woda z czasem przenika przez materiały porowate, co prowadzi do niszczenia tynków, wykwitów solnych i stopniowego osłabienia konstrukcji nośnej.
Mechanizmy zawilgocenia i ograniczenia odkopywania
Woda gruntowa oddziałuje na podziemne części budynków na trzy główne sposoby, a każdy z nich wymaga odmiennego podejścia. Podciąganie kapilarne polega na stopniowym wznoszeniu się wilgoci w porach materiału budowlanego. Zjawisko to zachodzi pod wpływem sił napięcia powierzchniowego, bez wywierania ciśnienia hydrostatycznego, i potrafi zawilgocić wyższe kondygnacje. Przenikanie boczne następuje z kolei przez mikropęknięcia, nieszczelne dylatacje lub przepuszczalne warstwy gruntu przylegającego do ściany. Najbardziej destrukcyjny bywa jednak napór hydrostatyczny. Pojawia się on wtedy, gdy poziom wody znajduje się powyżej najniższej części izolacji i wywiera stałe parcie na przegrodę fundamentową.
Na terenach Żuław Elbląskich oraz w rejonie Wysoczyzny Elbląskiej zwierciadło wody często zalega na głębokości zaledwie kilkudziesięciu centymetrów. W okresach intensywnych opadów deszczu lub cofki z Zalewu Wiślanego poziom ten gwałtownie rośnie, co od razu obciąża starsze fundamenty. Odkopanie muru pozwala wprawdzie położyć nową izolację pionową od strony zewnętrznej, ale w tak specyficznych uwarunkowaniach takie rozwiązanie bywa niewystarczające. Woda gruntowa nadal napiera na najniższe partie budynku od spodu. Dodatkowo gliniaste podłoże skutecznie uniemożliwia działanie drenażu opaskowego. W gęstej zabudowie śródmiejskiej wykonanie głębokiego wykopu okazuje się często niemożliwe ze względu na infrastrukturę podziemną. Zdarza się również, że po zasypaniu nowo odkopanej ściany problem wilgoci wraca, ponieważ nie zablokowano trwale drogi napływu głównego strumienia.
Iniekcje jako alternatywa dla wykopów
Kiedy tradycyjne metody zawodzą lub są technicznie niemożliwe do wdrożenia, do zabezpieczenia mokrych murów wykorzystuje się technologie bezinwazyjne. Iniekcja ciśnieniowa polega na wtłoczeniu żywicy poliuretanowej lub epoksydowej do otworów, które wcześniej nawierca się w mokrej przegrodzie. Parametry tego procesu, takie jak lepkość chemii czy tempo tłoczenia materiału, dobiera się zawsze do konkretnego systemu i rzeczywistego stanu technicznego ściany. Metoda ta pozwala skutecznie zamknąć istniejące rysy i puste przestrzenie wewnętrzne. Oprócz tego odpowiedni wariant iniekcji umożliwia odtworzenie szczelnej bariery poziomej hamującej podciąganie kapilarne. Całość prac odbywa się od wewnątrz, co eliminuje konieczność niszczenia chodników i naruszania stabilności gruntu.
W sytuacjach, w których budynek przyjmuje na siebie ciągły napór hydrostatyczny na znacznej powierzchni, wykonuje się specjalistyczną iniekcję kurtynową. Procedura ta opiera się na wprowadzeniu płynnego żelu akrylowego przez przewierty w murze bezpośrednio do gruntu otaczającego budowlę. Zestalający się materiał tworzy elastyczną membranę, która odcina dostęp wilgoci. Przy skrajnie zdegradowanej pierwotnej powłoce pionowej takie zabiegi łączy się z montażem wewnętrznego drenażu punktowego.
W obiektach zlokalizowanych w pobliżu rzeki Elbląg woda cyklicznie podcieka przez ściany piwnic. W tak wymagających warunkach skuteczność izolacji fundamentów w Elblągu opiera się na trafnej identyfikacji punktów krytycznych. Bezwykopowe zabezpieczanie murów pozwala ocalić historyczną tkankę, co ma ogromne znaczenie w przypadku lokalnych zabytków. Tego rodzaju interwencje chronią budynki przed dalszą destrukcją solną.
Firma KW System z Olsztyna realizuje iniekcje ciśnieniowe, iniekcje kurtynowe oraz izolacje fundamentów na terenie północno-wschodniej Polski. Przed wdrożeniem konkretnej technologii naprawczej zespół bada układ okolicznych warstw wodonośnych oraz mechanizm odpowiedzialny za zawilgocenie danego obiektu.
Wybór docelowej metody naprawczej nigdy nie powinien opierać się wyłącznie na wizualnej ocenie mokrej plamy w piwnicy. O ostatecznym kierunku prac decyduje źródło naporu wody, fizyczna dostępność przegrody z obu stron oraz stopień degradacji zaprawy. Przy klasycznym podciąganiu kapilarnym zazwyczaj wystarcza nawiercona przepona pozioma. Kiedy jednak podziemna część obiektu zmaga się ze stałym parciem hydrostatycznym, konieczne staje się wytworzenie zewnętrznej kurtyny żelowej. Tylko szczegółowa analiza warunków wodno-gruntowych pozwala na dobór właściwej technologii, która zablokuje wodę i zapobiegnie nawrotom problemu w kolejnych sezonach.



